Ossa to taka góra poręczna, wygodna do zwiedzenia, a wdzięczna krajobrazowo. Na górę można wychodzić albo z samego Kokkino Nero, albo z Karitsy, albo ze schroniska na wysokości 1400 metrów. Czyli można sobie dozować dystans jaki mamy do przejścia. Kiedyś pewien człowiek po 60 tce wbiegł na Ossę co mu zajęło ponad 2 godziny , a znajomy fizjoterapeuta wjechał na nią rowerem. Znajoma grupa z Krakowa zaś podjechała autokarem pod schronisko, co jest nie lada wyczynem bo samochód ma trudności. No ale to byli tacy kierowcy co „wszędzie wyjadą”. Pewnie daliby rade pojechać przez Saharę, syberyjskie lody, a w Brazylii by forsowali Amazonkę. Asfaltowa droga na Ossę, konkretnie do schroniska jest za Karitsą jadąc od strony Kokkino Nero. Albo przed jadąc od Stomio. Jest znak na miejscowość Spilia i na schronisko. Asfalt jest nowy, świeży i pachnący. A droga zrozumiała, nie trzeba błądzić. Trzeba jechać około pół godziny, bo po zakrętach się nie nadgoni, za to nagrodą są wspaniałe widoki. W końcu docieramy do budynku, który jest nie wiadomo dlaczego nazwany schroniskiem. Schronisko jest miejscem gdzie się można schronić, natomiast tam, nie można bo jest nieustająco zamknięte. Mają na bramie jakieś stare narty przybite, co ma sugerować, że to niby jakieś centrum sportów zimowych, ale chyba się coś nie udało, bo ani wyciągu ani nic. Może kiedyś było? Ze schroniska (schroniska?), widać szczyt i trzeba tylko sobie znaleźć znaczki na skałach, bo tabliczek nie ma. Odradzam iść na przełaj. Przed laty ze znajomymi poszliśmy tak „na oko” to zajęło nam wyjście ponad 3 godziny.

Teraz część grupy poszła skrótem i umordowali się i podrapali. Za to ja widząc ich gdzieś wysoko i daleko pomyślałem, że jakaś łajza ze mnie, więc gnałem jakbym biegł. W efekcie się mocno przeforsowałem. Tez i przez to nie miałem ochoty iść na Olimp. Plus dwa dni po Olimpie miałem oprowadzać Meteory a nie chciałem tego robić ani z zakwasami, ani z jakimś naciągnięciem czegoś w nogach. Po drodze na Ossę można zobaczyć pasące się krowy. Córka znajomego pracuje w takim gospodarstwie dużym, co mają konie i krowy to się znała na tym. Ja tam, mimo że ze wsi to do krów zaufania nie mam. Czy pogodni czy nie. Wiec tam się nie integrowałem z krowami. Drugą ciekawą sprawą, jest opuszczony budynek, którego nie mogłem nigdy rozgryźć i właśnie znajomy z grup rekonstrukcyjnych rozgryzł, bo zna się na broni i bunkrach. Od razy wypatrzył stanowiska ogniowe, łoże na karabin maszynowy i wyjaśnił, że opuszczony budynek z antenami to właśnie jakaś była baza wojskowa. Spod bazy droga na szczyt jest już prosta i strzelista, z trochę męczącymi, ale nie wymagającymi jakiejś wielkiej sprawności podejściami. Ossa to może nie Góra Parkowa w Krynicy, ale bliżej jej do Gubałówki jeśli chodzi i wysiłek niż do Orlej Perci. PO niecałych dwóch godzinach, dochodzimy na szczyt, a tam czeka nagroda w postaci niezwykłych widoków! Z jednej strony widzimy wybrzeża Tesalii i Riwierę Olimpijską z drugiej wspaniałe góry i równiny. Bardzo plastyczny i rzeźbiarski krajobraz. Uwaga, na szczycie jest wejście do malutkiej, podziemnej kaplicy, która zapewne spełnia funkcję schroniska gdy wspinających się dopadanie jakaś zwierzyna albo załamanie pogody. I o tym proszę nie zapominać, bo znajomi co nie wiedzieli, w takim pędzie wychodzili na Ossę, że nie zauważyli wejścia do kaplicy !!! Jak ktoś odwiedza okolicę to warto Ossę odwiedzić. Można sobie wysiłek dozować wychodząc z Kokkino Nero Karitsy, albo spod schroniska. Czyli góra dla każdego!