Mam szczęście mieszkać nad samym morzem w opuszczonym i remontowanym budynku. Mam mały pokoik, czajnik , plastikowe talerze i tyle. Woda ciepła czasem jest. No ale najważniejsza sprawa widok i słuch na morze. Jestem cały czas nad tym morzem od balkonu do wody mam z 15 metrów. Więc też to morze słyszę, a rano budzi mnie wschodzące słońce. Z rozrywek codziennych, to mam tak. Czasem jakaś mewa przeleci, czasem łódź rybacka przepłynie, czasem statek większy w oddali. Parę dni temu pływały kaczki, to była jakaś odmiana. W dni weekendowe widzę paralotniarzy. Mam widok na trzy wyspy. Agistri, Eginę i Salaminę. Do tego linia wybrzeża Peloponezu i góry koło Megary. To jest chyba najładniejszy krajobraz jaki widziałem w życiu. Jest ładnie w słońcu, jest ciekawe w deszczu, tajemniczo jak jest mgła i chmury. Tu jest zawsze ładnie. O, pierwsza mewa dziś przeleciała za oknem. Jak piszę, to nie widzę plaży tylko od razu morze i to może płynie sobie jak rzeka albo w prawo albo w lewo, a jak płynie na mnie to mam wrażenie, że jestem na statku. Czasem przez parę dni z nikim na żywo nie rozmawiam, bo nie mam z kim . Więc co robię i czy wariuję. Nie miałem pojęcia, że widok z okna jest aż tak ważny dla samopoczucia. O pogodzie wiedziałem. Ale że widok z okna! No tu jest jak w jakimś filmie.

Ja mam co robić, bo nie tylko, że praca, telewizor i picie i gonienie za babami. Telewizora nie używam, bo ogłupia i reklamami robi papkę z mózgu. Jak chcę coś obejrzeć to mam YT i kanały filmowe. Jeśli chodzi o picie to tak. Zrobiłem plan, że napiszę drugą część przewodnika, a w zasadzie nowy przewodnik po Grecji nieznanej. I po miejscach niezwykłych jakie są zazwyczaj omijane przez turystów, bo każdy tylko Ateny, Meteory, Ateny, Meteory. No i jak zacząłem jeździć po tej Grecji i dogłębnie zaglądać praktycznie wszędzie to poczułem się jakbym odkrywał nową cywilizację gdzieś w dżungli amazońskiej. Grecja Bizancjum, Grecja osmańska, czy Grecja zachodnia to w ogóle nieznane literaturze turystycznej tematy. Nie wspominając o Grecji prehistorycznej. No to weźcie się napijcie i na drugi dzień piszcie ze źródeł w obcych językach. No nie da się. Więc skoro założyłem plan to się go trzymałem. Kiedyś tak raz siadłem po imprezie do pisania, i potem dwa dni dochodziłem o co tam w tym tekście chodziło. Nie da się. Umysł musi być czysty i klarowny, bo to są godziny pisania czy tłumaczenia źródeł codziennie. Pić to można na dorożce, bo koń sam trafi do stajni, a tu mi palce same książki nie napiszą. Jeśli chodzi o pracę, to mam jej w cholerę. „Grecja Nieznana” jest napisana. Jutro czy pojutrze, zacznę korektę gramatyczną i merytoryczną. Pisze na tego bloga, pisze do jakichś portali czy magazynów, właśnie zostałem dziennikarzem portalu Polonii greckiej. A właśnie w kwietniowym numerze Travelera National Geographic jest informacja o mojej książce, czyli „Mojej Grecji”. Recenzja skąpa niczym majtki brazylijskiej tancerki, ale ocena dobra. Więc książka znalazła się w elitarnym gronie pozycji wydanych własnym sumptem, a nie przez wydawnictwo, o której wspomina najbardziej znany i prestiżowy magazyn podróżniczy na tej planecie. Wyżej to już chyba jest tylko nobel. No ale to dają za beletrystykę, a nie za przewodniki historyczne. Radośc moja w tym, że Puazaniasz, autor pierwszego przewodnika po Grecji (Wędrówki po Helladzie), napisanego w II wieku naszej ery, pewnie jest tam w hadesie dumny, że ktoś kontynuuje jego dzieło. Agata, która redaguje to, co piszę i która tłumaczy moje pisanie na polski, zwróciła mi uwagę że piszę o przeszłości w czasie przyszłym i teraźniejszym. Tak bo pisząc przenoszę się w czasie. Przeżywam to po prostu osobiście gdy piszę. Co jeszcze tam robię w tej celi mojej klasztornej na urwistej skale? Bo pisać się da tak z 6 – 8 godzin, nie więcej.